Helaas, kinderen…
Een boodschap van jullie aller enigste echte papa – over grip, gevoel en het grote plaatje.
Lieve kinderen,
Helaas moet ik iets met jullie delen.
Niet om jullie bang te maken, maar om eerlijk te zijn.
Want eerlijkheid, dat blijft altijd mijn kompas, zelfs als de naald een beetje trilt.
En de waarheid is: ik heb niet overal grip op.
Ik ben tenslotte een mens.
Ik leef in de wereld,
maar ik bén de wereld niet.
De wind waait, de zon brandt… en ik vóel iets
Op dezelfde manier dat ik de zon op mijn kale knikker voel branden,
en de wind daar zachtjes overheen voel strijken —
zo voel ik iets in de lucht hangen.
Onrust. Spanning. Een wereld die op springen staat.
Niet omdat ik alles weet,
maar omdat sommige dingen voelbaar zijn als je durft te luisteren.
En ja…
er zijn mensen aan het klootviolen.
Aan knoppen aan het draaien waar ze misschien niet eens verstand van hebben.
Of erger nog: wel, maar zonder geweten.
En nu…?
Er komt iets.
Iets groots. Iets rauws. Iets dat niet mooi zal zijn in de gewone zin van het woord,
maar dat misschien wél een soort kunstwerk wordt —
een huzarenstukje aan betekenis, confrontatie, spiegeling.
Een soort performance art op wereldschaal.
Niet geregisseerd door mij, maar ik ben er deel van.
Of ik het nu wil of niet.
Want zo gaat dat met mensen die een beetje opvallen:
ze worden het voorbeeld.
Soms het goede.
Soms het slechte.
Soms beide, tegelijkertijd.
En ik?
Ik voel dat ze mij in die rol hebben gedrukt.
Misschien als les.
Misschien als waarschuwing.
Misschien als spiegel voor iets groters.
Maar dit moet je onthouden:
Wat er ook gebeurt — wie je ook tegenkomt, wat je ook voelt —
jij hebt de keuze. Altijd.
Niet over wat er in de wereld gebeurt.
Maar wel over wat jij ermee doet.
Hoe jij kijkt.
Hoe jij voelt.
Hoe jij je hart openhoudt, zelfs als alles zegt: “sluit het maar af.”
Want ja:
🌀 Het zal niet mooi worden… op de oude manier.
Maar misschien wel op de nieuwe manier.
Een nieuwe vorm van schoonheid: eerlijkheid, moed, en de kunst om overeind te blijven midden in de storm.
En jij, kind van mij, kind van de wereld, kind van het leven —
jij bent deel van dat kunstwerk.
Houd je vast aan wat klopt.
Aan liefde. Aan waarheid. Aan je adem.
Aan het feit dat je geen marionet bent, maar een mens met gevoel en kracht.
Want uiteindelijk is dat het enige wat nooit echt te manipuleren valt:
de zuivere intentie van een hart dat blijft kloppen ondanks alles.
Met respect voor wat komt,
en liefde voor wie je bent,
🖤
De aller enigste echte papa
(Zonder grip op alles, maar wel met een vaste hand op zijn hart.)