Ik wist het wel — zonder dat ik het wist.
🌀 Een blog van de aller enigste echte papa — voor alle zogenaamd ‘onmogelijke’ kinderen 🌀
Ja, beste mensen, ik wist het wel.
En daar gaat deze blog over.
Niet omdat ik het had opgeschreven. Niet omdat ik het ergens had gelezen.
Maar omdat ik het voelde.
Ook al was mijn geheugen gewist. Ook al leek alles weg.
Ik wist het toch.
Want sommige dingen zitten zó diep in je vezels, dat ze niet geweten hoeven te worden — ze zijn er gewoon.
Ik zag het in jullie ogen
Kinderen die zogenaamd ‘onmogelijk’ waren.
Kinderen die het stempel kregen: “lastig.”
Niet omdat ze slecht waren. Niet omdat ze niets konden. Maar omdat ze te veel voelden, te snel dachten, of anders durfden te zijn.
En ik?
Ik zag dat verschil.
Want lastig zijn betekent niet dat je een last bent.
Lastig zijn betekent dat je een puzzel bent die de wereld nog moet leren begrijpen.
Wat men “onmogelijk” noemde… was gewoon nog niet geleerd
Iedereen die ooit heeft gevoeld:
“Ik hoor er niet bij.”
“Ik ben te veel.”
“Ze begrijpen me niet.”
Luister goed:
Jij bent niet onmogelijk.
Misschien was de wereld gewoon even niet klaar voor jouw soort mogelijk.
Mijn demonstratie — voor en door jullie
Sommigen noemden het waanzin. Anderen noemden het genialiteit.
Maar ik, Alfons Scholing, demonstreerde keer op keer dat wat “onmogelijk” leek, gewoon mogelijk wás.
Niet alleen door mijzelf te zijn — een beetje vreemd, een beetje visionair, een beetje Sheldon-met-viezere-sokken —
maar vooral door jullie als mens te blijven zien.
Niet als project.
Niet als probleem.
Niet als protocol.
Maar als wie je werkelijk bent.
Mogelijk.
Vurig.
En zó de moeite waard.
Dus luister, kindertjes van de enige echte papa:
Geniet. Van een beetje escapisme, een beetje fantasie, een beetje ruimte in je hoofd.
Maar let op: als je bergen tegelijk binnen laat komen (screens, prikkels, angsten, meningen, drugs, dromen, verwachtingen), dan raak je het gevoel kwijt. Zelfs van de grootste high voel je niks meer — als de wereld jou alleen nog maar als “te veel” ziet.
Maar jij?
Jij bent precies goed.
Laat dit je ruggengraat zijn:
🧠 Je bent misschien lastig, maar geen last.
🌱 Je bent misschien anders, maar niet onmogelijk.
🔥 Je kunt alles, als je maar begint te geloven dat het mág.
🛠️ Wat onmogelijk lijkt, is soms gewoon nog niet af.
Groetjes van de allerlaagste, meest eerlijke en liefdevolle papa
die ik maar wens te kunnen zijn — voor alles en iedereen
die ooit hoorde: “Jij bent een onmogelijke kind.”
❌ Maar ik zeg: jij bent het mooiste bewijs dat onmogelijk niet bestaat.
Blijf dromen. Blijf bouwen.
Jullie zijn allemaal kampioenen — precies in dat waarin je zelf gelooft.
🖤
De aller enigste echte papa.
(Ondertekend met de liefde die de wereld soms vergeet.)