Titel: “Ja, Beste Kinderen…”

(door The One and Only Papa)

Ja, beste kinderen,

en als jullie dan

de ene na de andere waarheid

volgepropt met feiten

stapje voor stapje

uitgelegd krijgen

als hapklare brokken –

voor m’n Manchesterterriër,

of als een comic

die net zoals apennoot missen

je leert lezen –

ja, dan wordt de waarheid verteld.

En dan zeg jij:

“Ja… maar ik weet het niet.”

“Ik weet het niet.”

“Ik wéét het niet.”

Want zij zeggen van:

“Het is niet zo.”

Maar ik,

ik heb zo’n donkerbruin vermoeden

dat zij aan het liegen zijn.

En niet…

The One.

And Only.

Papa.

Eventuele muzikale productie

Stijl: Een mix van Radiohead-spoken word en een glitchy hiphopbeat (denk aan iets als “Pulk/Pull Revolving Doors”). Instrumentatie: Soundscape van schoolklokjes, ritselende kranten, en omroepstemmen. Trage, pulserende bas. Fluisterende backing vocals (“ik weet het niet…”). Performance: Rustig ingesproken als in een les, maar steeds dringender richting het einde. Afsluiten met stiltes, echo’s en een soort childlike chant van “The one and only papa…”