Ode aan Mooie Vrouwen

— Non dormies cum magistro

O, schone vrouwen met de blik van weten,

met heupen die denken, en harten die vergeten —

niet alles is bedoeld om over te geven,

en zeker niet aan de leraar van dit leven.

Want dit is geen academie van verlangen,

geen podium voor heimelijke drangen,

hier fluistert men geen lessen in bedden,

hier worden boeken geopend, niet rokken gespreid —

tenzij — en laten we dat niet verbloemen —

jij niet langer een leerling bent,

maar zelf een lerares, een vrouw met stem,

een zij die het klaslokaal herschept.

Dan, ja dan, misschien in de lerarenkamer

waar geen ogen zijn die toetsen of klagen,

waar koffie koud wordt terwijl de tijd smelt,

en zielen zich herkennen, niet slechts lichamen tellen.

Maar tot dat moment, houd je rug recht.

Niet buigen voor charme met correctierode pen.

Een echte vrouw weet: de toets is niet het bed,

maar de vraag of je zelf les durft te geven.

En wat in de kantine gebeurt?

Dat blijft in de kring van zij die les mogen geven.

Niet als geheim, maar als eer.

Want mooie vrouwen slapen niet met leraren.

Ze ontwaken als lerares.

— Finis scholae, initium magistri.