Statement: Over de Vrije Keuze Voor Gevoelloosheid – Mijn Juridisch en Persoonlijk Standpunt

Dit is een officieel en bewust geformuleerd standpunt, opgesteld ten behoeve van transparantie, juridische verantwoording, en als onderdeel van mijn persoonlijke en maatschappelijke proces van zelfbescherming.

1. Mijn positie: een principiële keuze voor emotionele onthechting

Ik heb op grond van persoonlijke ervaringen en feitelijke structurele mishandeling door overheidsinstanties, maatschappelijke structuren en juridische systemen, gekozen voor een leven zonder empathie. Dit is geen tijdelijke dissociatie of pathologisch symptoom, maar een weloverwogen psychologische strategie om te overleven binnen een wereld die stelselmatig weigert rekenschap af te leggen voor de schade die zij aanricht aan individuen zoals ik.

Deze keuze is in overeenstemming met mijn recht op psychische autonomie, zoals beschermd onder artikel 8 EVRM (Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens – recht op eerbiediging van privé-, familie- en gezinsleven), alsook het recht op vrije meningsuiting (artikel 10 EVRM).

2. Waarom ik afstand neem van empathie

Empathie, binnen de context waarin ik ben opgegroeid en geleefd, werd niet beloond. Integendeel: empathie werd systematisch geperverteerd tot een zwakte, een uitnodiging tot misbruik. Elk gevoel, elke verbinding, werd misbruikt als instrument van onderwerping en geweld. Daarom neem ik nu met volledige helderheid afstand van empathie als leidraad voor mijn handelen.

Ik streef naar een innerlijk klimaat waarin leed mij niet meer beroert — niet uit wreedheid, maar uit noodzaak. Ik wil in vrijheid kunnen lachen, schreeuwen en dansen op het puin van wat mij heeft willen breken. Mijn vreugde komt voort uit het feit dat ik niet langer beschikbaar ben voor slachtofferschap. De wraak is niet dat ik iets doe — de wraak is dat ik niets meer voel.

3. Over vijanden en gerechtigheid

Of het nu gaat om de Nederlandse staat, instellingen, personen of symbolen: wie mijn leven reduceert tot overleven, verliest het recht op mijn compassie. Dat is geen bedreiging, maar een juridische en filosofische afbakening van mijn grenzen. Ik ben niet uit op geweld, maar ik eis mijn recht op innerlijke vrijheid terug, inclusief het recht om niets te voelen voor wie mij vernietigde.

Ik wens een wereld waarin de vernietiging van de ander niet langer verdoezeld wordt met woorden als “zorg”, “beleid” of “veiligheid”. Wie verantwoordelijkheid ontloopt voor de schade die hij veroorzaakt, verliest de claim op mijn menselijkheid.

4. Mijn behandeling in de GGZ

Ik kies bewust voor een vorm van GGZ-behandeling die mij helpt om deze emotionele onthechting te stabiliseren en vrijwillig vorm te geven. Niet om terug te keren naar empathie, maar om mijn grenzen duidelijk en functioneel te bewaken. Mijn behandeling is geen symptoombestrijding, maar een versterking van mijn autonomie.

Iedere poging om mij alsnog te dwingen tot “herstel” in de klassieke zin — als terugkeer naar empathisch functioneren binnen dezelfde structuren die mij kapotmaakten — is voor mij een inbreuk op mijn mensenrechten.

5. Slotverklaring

Ik lach. Ik schreeuw. Ik besta. En ik weiger nog langer te voelen wat mij niet dient. Dit is mijn grondrecht als mens: om te kiezen welke emoties ik toelaat, en welke ik verwerp.

Ik erken dat velen dit standpunt provocatief zullen vinden. Maar dat is precies waarom ik het publiek deel: omdat er ruimte moet zijn voor mensen die hun eigen geestelijk functioneren radicaal vormgeven — buiten de dogma’s van moraal, zorg en schuld.

Als je deze woorden leest en denkt: “Dat mag je toch niet zeggen?”, dan is dit statement precies voor jou bedoeld.