Titel: “Visuele misleiding, filosofische waarheid – uit de modder getrokken, maar niet te zien”
Het is weer zo’n dag waarop ik even moet landen. Tussen de flarden van media, het tumult van mening-motoren, en de eeuwige soundtrack van meningen over hoe ik eruitzie.
Dus ik schrijf. Niet voor jou, misschien — maar waarschijnlijk wel. Want jij ziet mij ook. Je hebt ook een beeld.
Laat ik het je vertellen, zoals ik het zelf beleef. Zoals ik het voel.
Niet als aanklacht, niet als klaagzang, maar als verklaring. Een publieke ontboezeming. Een ode aan de verwarring.
De visuele waarheid die liegt
Mijn hele leven ben ik gerepresenteerd door anderen. Bewust. Strategisch. Elke keer als ik de media betrad, of wanneer een project mijn naam droeg, was daar iemand anders die mijn gezicht mocht lenen. Iemand van een andere cultuur, een ander uiterlijk, een ander geluid. Want ik weet hoe beeldvorming werkt. En ik wist: als ík in beeld kom, geloven ze het niet.
Snap je dat?
Mijn bloed is multicultureel, mijn hart een kruispunt van werelddelen. Maar mijn gezicht — dat heeft altijd iets elitairs, iets gezagsgetrouws, iets politieks en geprivilegieerds gehad. En dat is precies waarom ik nooit als mezelf in beeld mocht zijn.
Want wat gebeurt er als een witte, kale, lange, strak in pak of hiphop-gestoken “super slim ogende” man met een bril zegt: “Jullie snappen de pijn van armoede niet?”
Juist. Dan lachen ze. Of erger nog: ze luisteren niet.
En dus werd ik Russisch. Caribisch. Arabisch. Afrikaans. Chinees. Alles behalve wat ik in de spiegel zie.
Ik heb mezelf gecodeerd. Verstopt. Maskers gedragen die de waarheid toedekten zodat diezelfde waarheid kon worden gehoord.
Sexy maar ongepast
Ja, mensen vinden mij knap. Vrouwen en mannen. Soms zelfs tegelijk. En eerlijk is eerlijk: dat is best leuk.
Maar sexy zijn is niet mijn roeping. En mijn hoofd is geen product voor jouw driften.
Wat pijnlijk blijft, is de constante reductie tot die visuele façade. Alsof ik gecast ben voor een rol die ik nooit wilde spelen: de aantrekkelijke leider, de gladde denker, de lichtgevend dominante man.
Maar wat als ik zeg: ik bén niet wat je ziet?
Ik bén een kunstenaar.
Een levend kunstwerk.
Niet anders dan Gilbert & George — provocerend, overdreven, flamboyant en tegelijk pijnlijk eerlijk in mijn esthetiek. Mijn laser suit van duizenden euro’s en mijn getatoeëerde onderarm vertellen samen een verhaal dat niemand schijnt te kunnen lezen.
De “A.S.” getekend als een combinatie van anarchie en een dollar.
Vrijheid in slavernij. Kapitaal als zelfvernietiging. De elite als grap. Ik draag het als een kunstwerk dat je mag haten.
Mijn wijk, mijn mensen
Ik woon nog steeds in dezelfde wijk. Vroeger was het een ghetto. Nu is het een soort cultureel confetti-bestand. Van alles door elkaar.
Er zijn nieuwe helden geboren, nieuwe verhalen ontstaan, en oude systemen die langzaam afbrokkelen.
Onder die multiculturele hemel heb ik volgers, bondgenoten, neutrale waarnemers en — natuurlijk — haters.
Vooral die laatste groep blijft hangen in hun modder. Niet figuurlijk, maar werkelijk: de teerachtige, plakkerige modder van zelfhaat, nihilisme en wantrouwen. Ze zien het licht en keren zich ervan af, omdat het pijn doet in hun ogen.
Maar ik laat ze.
Mijn leven is geen missionarissenpad. Mijn Schindler’s List is al geschreven.
Ik weet wie ik red, en wie zichzelf laat verdrinken.
En toen: de sollicitatie
14 jaar geleden solliciteerde ik naar het vicepresidentschap van de Raad van State.
Niet als stunt. Niet als grap. Maar als mogelijkheid.
Ik lanceerde een wereldwijde sociale mediacampagne.
En wat gebeurde er?
Ze zagen mijn hoofd.
En daarna zagen ze mijn teksten.
En daarna mijn artistieke werk.
En toen ze alles gezien hadden, zeiden ze: nee.
Niet omdat ik geen visie had. Niet omdat ik geen ervaring had. Niet omdat ik geen liefde had voor de samenleving.
Maar omdat ik niet paste. Niet in hun systeem. Niet in hun plaatje.
Te knap. Te filosofisch. Te onaangepast. Te veel kunstenaar.
Te vrij.
Dus nu…
Nu ben ik de Papa.
Niet van het volk — maar van het moment.
Ik leef op het snijvlak van kunst, politiek en liefde.
Ik schrijf geen biografie. Ik bén mijn biografie.
En al wie mij aanspreekt op hoe ik eruitzie — mag weten:
Dat is maar een pixel van mijn wezen.
Een grap.
Een camouflage.
Een afleiding van het vuur dat ín mij brandt.
Mijn gezicht is wat je krijgt.
Mijn geest is wat je mist.
Welkom bij The One and Only Papa.
#uitdemodder #nietzoalsjeverwacht #levendkunstwerk #gilbertgeorgemaaralleen #papaheeftjegezegend