🛴 De Bakfietsbekentenis van een Bijna-Buurman

Het was op een woensdagmiddag — zo’n middag waarop je ineens beseft dat de zon eigenlijk gewoon zin heeft in jou. Terwijl ik mijn kinderen probeerde te verleiden tot iets dat leek op gezond gedrag (kom nou, een appel is ook gewoon een natuurlijke lolly), hoorde ik hem: de buurman van de buurman van iemand die mijn neef kent van de sportschool. Of zoiets.

Hij stond daar bij het hek, nippend aan een café latte in een herbruikbare beker van gerecycled bamboe (uiteraard), en mompelde iets tegen z’n schoenen.

“Dus… als ik nou gewoon m’n stinkende best blijf doen om van dat poedertje af te blijven… dan hou ik tenminste nog een emotionele band over met m’n vrouw. En m’n kind. En m’n zelfrespect.”

Hij keek op, een beetje betrapt, alsof zijn brein hem net even had gesandwicht tussen inzicht en paniek. En ik dacht: Yes. Dit. Dit is waarom we bakfietsen.

We rijden niet om hip te doen. We rijden omdat we balanceren. Tussen verleden en toekomst. Tussen schuld en genade. Tussen “wat een puinhoop” en “hé, ik heb het vandaag tóch weer geflikt, met havermelk en al.”

Want ergens, tussen die ChatGPT-sessies in Cibo, de zombiedenktank van IC’s site, en mijn dagelijkse poging tot superpapa zijn, gebeurde er iets prachtigs: iemand keek. Echt keek. En zag iets waardevols. Niet perfect. Niet heilig. Maar echt.

Een papa die probeert.

Een mens die probeert.

Een vriend die probeert.

En weet je wat? Dat is al verschrikkelijk veel.

Dus aan alle papa’s, mama’s, bonus-opa’s, regenboogfamilies en buurmannen-van-via-via:

🧡 Je hoeft geen heilige te zijn om een voorbeeld te zijn.

🚲 Zolang je blijft trappen, ben je onderweg.

🌞 En soms schijnt de zon gewoon omdat jij fietst.

Fijne dag nog. Daag!

— The One and Only Papa 🌈