Van de aller enigste echte papa in de wereld — Een liefdevolle brief, en tegelijk een journalistiek verslag —

Ja hallo beste kinderen,

Hier spreekt jullie papa — de enige echte, rechtstreeks uit het hoofdkwartier van de verwarring en verwondering. Een beetje een rare variant van Sheldon (die van The Big Bang Theory) gemixt met een vleugje Dick Solomon van 3rd Rock from the Sun, maar dan in een rauwere, doorleefde, door de stof gehaalde versie, zoals alleen een echte kunstenaar dat kan zijn. En nee, ik ben geen Hollywood-held, maar de motor achter het verhaal. Niet het plaatje, maar de kracht erachter.

En laat dat nou precies zijn waar deze brief over gaat.

De werkelijkheid achter het scherm

Wat je op tv ziet — de sitcoms, de perfecte personages, de lachbanden — dat zijn spiegels. Geen gewone spiegels, maar lachspiegels. Ze vervormen net genoeg om het leuk te maken. Om het behapbaar te houden. Maar ze vertellen zelden het hele verhaal. Wat jij daar ziet, is een motor in beeldvorm. Een animatie van iets wat in het echt véél rijker, rommeliger, maar ook echter is.

Ik ben die motor. Niet perfect, niet gestroomlijnd, maar vol liefde, verwarring, onhandige grappen en echte momenten. Zoals een vader dat is.

Liefde is niet alleen wat je ziet

Ik wil dat jullie weten dat liefde niet altijd klinkt als een Disney-song of ruikt naar versgebakken koekjes. Soms ruikt liefde naar oud zweet en ruwe wol, of klinkt ze als een haperende monoloog over het leven. Maar dat maakt haar niet minder echt. Integendeel.

Liefde is: blijven praten. Blijven zoeken. Blijven proberen.

Liefde is: elkaar aankijken en zeggen “ik weet het ook niet altijd” — en dan alsnog proberen het goed te doen.

En als ik eerlijk ben — en dat ben ik liever dan charmant — dan weet ik dat ik soms een vreemde eend in de bijt ben. Een papa die je niet op elke straathoek tegenkomt. Maar juist daarom wil ik dit schrijven. Omdat ik geloof in liefde met hoofdletters én kleine letters, in eerlijkheid zonder franjes, en in gelijkheid — ook al sta ik in mijn rol als vader soms op een sokkel, dan nog ben ik nooit méér dan jullie. Hooguit anders.

Motoren draaien door, ook als je het niet ziet

Kinderen, onthoud dit: achter alles wat je ziet, zit een motor. Een systeem. Een hartslag. En soms, als je geluk hebt, zit er achter het scherm een papa die denkt, voelt, creëert en z’n best doet om de brug te slaan tussen televisie en werkelijkheid.

Ik ben die papa.

Jullie papa.

De aller enigste echte.

En dus zeg ik dit, als journalist én als mens: verwonder je, onderzoek, en blijf liefhebben. Ook als het plaatje een beetje hapert. Juist dan.

Want de motor draait. Altijd.

Met alle liefde,

alle gekkigheid,

alle respect — en oneindig veel papa-zijn,

Jullie Papa

🖤

(de enige echte, zoals je op tv nooit zult zien, maar wel voelt als je goed kijkt)